นกน้อย-tiny bird

นกน้อย

ฉันอิจฉาเจ้านกน้อยเหลือเกิน

มันช่างมีอิสระมากมาย

อยากไปไหนก็บินไป

ไปสู่โลกอันแสนกว้างใหญ่

ได้รู้ได้เห็นอะไรมากมาย

แต่…ฉันซิ

เหมือนถูกขังให้อยู่ในกรง

เหมือนมีอิสระ…แต่ก็ไม่

เหมือนจะทำอะไรได้ตามใจ…แต่ก็ไม่

ถ้าฉันมีปีก ฉันจะบินไป ไปให้ไกล

แต่มันคงเป็นได้แค่ความคิด

ถ้ามันเป็นจริงก็คงดี

แต่ถึงมีปีกก็คงไปไหนไม่ได้อยู่ดี

ฉันไม่รู้ว่าทำไม…แต่ฉันรู้สีกอย่างนั้น

“จะมีใครบ้างไหมที่เข้าใจฉัน…จริง…จริง เพราะบางครั้งฉันยังไม่เข้าใจตัวเองเลย!”

……………..

โอ้ท / 9 เมษายน 2539

tiny bird

I envy the little bird. It carries so much freedom in its wings. When it wants to go somewhere, it simply flies into the wide, endless world, seeing things I can only imagine.

But me— I feel like I’m locked inside a cage. It looks like I have freedom… but I don’t. It looks like I can choose what I want… but I can’t.

If I had wings, I would fly far away. Maybe that dream is only a thought, but if it were real, how wonderful it would be. Still, even with wings, I’m not sure I could escape.

I don’t know why… I just feel this way.

“Is there anyone who truly understands me? Sometimes even I don’t understand myself.”

Note: the original in Thai was in April 9, 1996

When I read this poem in my 40s, I thought, “Why was I so silly?” When I read it again in my 50s, I thought, “Ummm… I actually adore that girl.” haha